Medium, Helderziende, Paralijn, Paragnost, Medium angel, Helderzienden online, astrolijn, Tarot,
kaartleggen, Spirituele bellijn, Paranormaal, Helderziendheid, Waarzegster, Toekomstvoorspellen,
Voorspellingen, Online kaartleggen, Betrouwbaar medium

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar Hoofdpagina


Nostradamus: Zijn Grote Verdriet


Een waargebeurd verhaal over
liefde, verlies, verdriet en wederopstanding.


Rob van der Wilk ontving in een van zijn ontmoetingen met Nostradamus het ware verhaal achter de grootste voorspeller uit de geschiedenis. 

 
Lees nu het ware verhaal achter Nostradamus...
 

  (Foto: Nostradamus by dierk schaefer)



Rob van der Wilk + Nostradamus? Wilt u meer weten over hoe en waarom Rob van der Wilk contact heeft met de Ziel van Nostradamus klik dan hier om het artikel: 'Rob van der Wilk + Nostradamus?' te lezen...

Nostradamus in gesprek met de koning van Frankrijk:
“Na mijn geboekte successen en behaalde resultaten als jong en vooraanstaand geneesheer, sire, vestigde ik me in Agen waar ik veel aanzien genoot en startte een al spoedig bloeiende praktijk als arts en astroloog. Ik raakte bevriend met de grote filosoof en geleerde Scaliger en accepteerde hem als mijn vriend en mentor. Ik heb veel van hem geleerd. Wij filosofeerden over de diepe mysteries van het leven, maar helaas liep onze vriendschap vast door ons verschil van mening over de verschillende interesses die we deelden. Mijn herinneringen aan Scaliger blijven groots en respectvol. De jaren in Agen geven me naast mijn fijnste en meest liefste herinneringen ook de grootste smart die een man in zijn leven kan overkomen. Ik wijt dit alles aan Gods machtige wil, die met mij een heel ander plan voor ogen had. Ik heb mijn troost gezocht in de overtuigende wetenschap, dat zelfs God zijn zoon moest laten sterven.

 

Koning Hendrik II van Frankrijk  (Door François Clouet.)

Catharina de' Medici, gemalin van Koning Henrik II, was een groot bewonderaar van Nostradamus. Na het lezen van zijn almanakken met toespelingen op, maar niet uitgesproken bedreigingen voor de koninklijke familie, ontbood zij hem naar Parijs om horoscopen te tekenen voor haar en haar kinderen. Tegen die tijd vreesde hij te worden onthoofd, maar voor zijn dood in 1566 had ze hem benoemd tot Raadgever en Buitengewoon Geneesheer van de Koning.

Nostradamus was al bekend bij de welgestelden in Frankrijk, toen op een dag een toernooi werd georganiseerd waar ook de oudere Koning Hendrik II aan deel zou nemen. De jonge Kapitein van zijn Schotse garde, Montgomery, kende de voorspelling van Centurie 1, Kwatrijn 35 van Nostradamus:

De jonge leeuw zal de oude overwinnen
Op het krijgsveld van een enkelvoudig duel.
In een kooi van goud worden zijn ogen doorboord.
Twee klassen; één zal erna een wrede dood sterven.
 

en stond erop dat het duel tussen hem en de koning afgelast zou worden. Hendrik wilde hier niets van weten. Bij de eerste twee aanlopen kregen geen van de twee tegenstanders de andere uit het zadel. Bij de derde aanloop echter, kwam Montgomery's lans tegen de helm van het gouden harnas van Hendrik, waarbij een oog werd uitgestoken. Hendrik stierf na tien dagen van folterende pijn. Beide heren hadden een leeuw in hun wapen.

(Tekst over Koning Hendrik II Bron: Wikipedia)

 

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!
 

Mijn geluk, mijn liefde en mijn verdriet, Sire, waren in Agen mijn deelgenoot.”
“Ja, ja, Meneer Nostradamus, ik zie dat u bent aangedaan, maar meneer, neem nu de vrijheid om met uw koning uw liefde en verdriet te bespreken, en mogelijk met mij te delen.” “Ik dank u, Sire. Ik dank u. Vóór het verdriet mij trof genoot ik van mijn welstand in Agen. Vanuit heel de omgeving werd ik geconsulteerd als geneesheer en astroloog. Met het toenemen van mijn innerlijke rust kwamen mijn visioenen ook in een zekere rust. Het leven was heerlijk sire, er waren geen pestlijders die ik moest behandelen. Dit was het leven dat ik me gewenst had; een bloeiende praktijk als arts en astroloog. Ik genoot van de welstand en het respect en beschikte over voldoende financiële middelen om mijn apotheek met kostbare middelen uit te breiden. Dit leven had ik me gewenst en ik was God er dagelijks dankbaar voor. Eindelijk was er tijd, tijd voor mezelf. Iets wat ik wel kende, maar waar ik niet vertrouwd mee was. Tijd voor een praatje of voor een goed gesprek, tijd om heerlijk te eten, te drinken, eten en drinken, geneugten waar ik tijdens mijn drukke jaren mijn troost in zocht, ik mag een fijnproever genoemd worden, sire. Tijdens de vrije momenten die me waren gegeven mocht ik me graag intensief bezig houden met het maken van heerlijke confituren, die niet alleen wijd en zijd bekend waren maar tevens een gewilde aftrek vonden. De exquise, zoete smaak had een bijzonder prettige uitwerking op me.

Gedurende de jaren dat ik studeerde leefde ik een vrij eenzaam bestaan. Ik had door mijn bijzondere kenmerken geen werkelijke vrienden. Ik had wel aanspraak tijdens mijn studie, wel diepgaande gesprekken maar, net als bij mijn latere vriend en mentor Scaliger, liep ik vast in mijn theorieën waardoor men zich van me af keerde. Hoewel ik er aan gewend was, deed het me toch verdriet. Men gaf me altijd het gevoel dat ik er niet werkelijk bij hoorde waardoor ik voor het grootste gedeelte van mijn studietijd een eenzaam, op mezelf gericht bestaan leidde. Een bestaan waarin ik mezelf regelmatig afvroeg waarom dit zo was. Ik zocht mijn troost in lekkernijen. Heerlijke, zoete specialiteiten die een bijzondere uitwerking op me hadden. Het gaf me een prettig gevoel, het verdreef mijn eenzaamheid en stelde me gerust. Tijdens het snoepen of eten liet ik al mijn onzekerheden los en voelde me voor een moment tevreden. Het versterkte ook mijn zelfvertrouwen, zelfvertrouwen dat door mijn docenten en medestudenten regelmatig werd ondermijnd. Maar toch, sire, bleef ik overtuigd van de waarheid mijn afwijkende ingevingen en visioenen die naar mijn overtuiging door God gegeven werden. Er was voor mij geen tijd voor vrijheid. Hoewel ik dit wel besefte en accepteerde deed het me toch verdriet. Verdriet dat door de lekkernijen werd verzacht. Als u mij zou vragen of ik gelukkig met mijn door God gegevenzienersgave was, dan moet ik u helaas teleurstellen.

Het was mijn diepste wens om een fijn dagelijks leven te leiden. Met een fijne praktijk, een plezierige familie- en vriendenkring, een lieve vrouw en kinderen. Dingen die ik niet bezat, met uitzondering van mijn verzorgende en beschermende familie. Maar, sire, ondanks mijn verzorgde achtergrond, de liefde van mijn familie, mijn ouders en grootouders, mistte ik de vriendschap van een goede vriend en een lieve vriendin. Mijn zienersgave gaf me niet het gevoel dat ik een bevoorrechte van God was, meer eerder een martelaar. Mijn visioenen werden wel door mij geaccepteerd maar maakte mij niet gelukkig. Het geluk vond ik in de bescherming van mijn familie en mijn tevredenheid in het eten en bereiden van lekkernijen. Tot het moment dat het levensgeluk mij toelachte en ik me vestigde in Agen.


Wat een heerlijke herinneringen! De vrede overviel me als de warme stralen van de zon. Door de vrijheid en het verworven respect als geneesheer en astroloog kwam ik zonder inspanning van mijn kant in vriendschappelijk contact met de fijnste families, met de knapste dochters. En het kon niet lang uitblijven dat ik een jonge vrouw leerde kennen van goede komaf, waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. En het waren niet alleen mijn ogen die zich niet van haar af konden houden!” “Ja, ja, Meneer Nostradamus. Ik begrijp u...” “Maar Hendrik, val meneer nu niet in de rede tijdens dit emotionele betoog.” “Ja, ja, Catharina, het is al goed. Gaat u verder meneer.”


Agen - Frankrijk (foto: KoS)

 

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!



HENRIËTTE, DE LIEFSTE DOCHTER VAN FRANKIJK
 
“Een geheel nieuwe ervaring viel mij ten deel, sire. Eén voor mij volkomen nieuwe emotie nam volledig bezit van me. Een gevoel dat me geheel vervulde. Eén zó hemelse gevoelservaring die me niet geheel onbekend was, maar die mij nog niet eerder was overkomen. Hier had ik veel over gedroomd, dit gevoel had ik me vaak gewenst. Ik had er als jongeling veel over gefantaseerd hoe het zou zijn om van een jonge vrouw te houden.
De liefde, sire, de liefde had me in zijn greep. Het was alsof cupido persoonlijk mijn gevoel voor Henriëtte belichaamde. Henriëtte was de enige voor mij, de enige waar ik aan dacht, de enige waar ik aan kon denken en de enige waar ik aan wilde denken. Henriëtte, wat hield ik veel van haar.

Al mijn verdrongen verlangens kwamen door Henriëtte tot leven. Toen ik haar familie om haar hand vroeg, werd daar uitbundig op gereageerd. Er werd geen enkele tegenstand geboden en daar verbaasde ik me over. Want tegenstand, dat was toch een herkenbaar feit in mijn     jonge leven. Tegenstand was bijna mijn vriend geworden. Ik was zo vertrouwd met tegenstand en tegenwerking in mijn leven. Nu was er geen sprake van tegenwerking; geen ontkenning van mijn filosofische, theoretische en praktische geneeskundige behandelmethodes. Het gevoel van overeenstemming was sterk en gaf me mijn meest fijne emoties, gelijk de liefde tussen een man en een vrouw.

Sire, ik geef u mijn dierbaarste herinneringen, die ook mijn grootste verdriet betekenen. Ondanks het feit dat ik begenadigd was met de gave van de ziener, die ik tijdens mijn astrologische consulten de vrijheid gaf en waardoor ik velen het pad van het geluk kon wijzen en tegelijkertijd kon aangeven hoe het ongeluk te voorkomen was, liet deze me wat mezelf betreft in de steek.

Ik heb hier later veel over nagedacht, sire, maar als ik de lijn van mijn geluk op dat moment gekend had, dan had ik mezelf de liefde van Henriëtte en de geborgenheid van een eigen gezin onthouden. Nog vraag ik mezelf af waarom God dit alles heeft toegestaan. Waarschijnlijk met de duistere bedoeling dat ik al mijn emoties moest leren kennen en leren beheersen.


De wegen van God, sire, zijn maar al te vaak op het moment van gebeuren ondoorgrondelijk en pas in de verre toekomst begrijpelijk. Henriëtte, de liefste dochter van Frankrijk, sire, beantwoordde mijn liefde waardoor onze wederzijdse emoties geestelijk en lichamelijk in elkaar overvloeide. Wij waren samen één. Een wonderlijk gevoel. Het dagelijks leven was voor mijn liefste Henriëtte en voor mij een waarlijk feest. Ons levensgeluk leek geen grenzen te kennen. Henriëtte schonk al gauw het levenslicht aan het kleinste en mooiste kindje dat ik ooit had gezien.
Een dochtertje. Kunt u zich voorstellen wat dit voor mij betekende, ik die geen vriendschappen, geen werkelijke overeenstemming kende?


(Foto: mike leale)

Ik was vader van een allerliefst klein meisje. Wat een heerlijk geluk, wat een dagelijkse vreugde! Mijn liefde voor Henriëtte vermenigvuldigde zich door haar prachtige moederschap. Haar jeugdige verschijning straalde in de moederrol. Haar natuurlijke instinct straalde liefde en zorgzaamheid uit. Het was alsof God mij met geluk wilde overspoelen want spoedig daarop werd Henriëtte opnieuw zwanger. Wij kregen een zoontje, een allerliefst klein jongetje. Ons geluk was compleet te noemen. En, u begrijpt dat mijn familie en schoonfamilie volledig deelgenoot waren van onze liefde en het gezinsgeluk.  Het dagelijks leven in mijn praktijk was een festijn. De warme belangstelling deed me de zware voorgaande jaren snel vergeten. Het heerlijke moment was overweldigend. Na mijn dagelijks werkzaamheden in de praktijk was ik zoveel mogelijk thuis bij mijn vrouw en twee schatten van kinderen. Een nieuwe wereld ging voor mij open.  Wij deelden met zij vieren de fijnste dingen zoals het maken van heerlijke wandelingen in de prachtige omgeving.  Mijn gedachten over de toekomst, over de verre toekomst, over als de kinderen groot zouden zijn, en over de samenwerking met mij toekomstige volwassen zoon, waren gebaseerd op míjn persoonlijke wens maar níet op de wil van God. Voor even was de realiteit, het waarneembare bestaan belangrijker dan het mysterie Gods.

Vergeef me sire, dat ik mijn tranen niet langer kan bedwingen; de liefdevolle herinneringen zijn de mooiste uit mijn bestaan en tegelijk ook mijn droevigste, sire, mijn droevigste.”

“Ja, ja meneer Nostradame. Ik voel uw tragedie en respecteer uw verdriet. Wilt u voor vandaag liever ophouden met uw betoog, meneer?” “Nee, nee sire. Mijn verdriet kenmerkt mijn menselijkheid en mijn betrekkelijkheid. U begrijpt, sire, en ook uwe Majesteit, dat het voor een persoon in mijn hedendaagse positie niet geoorloofd is om openbaar zijn tranen de vrije loop te mogen geven. Ik ben u dankbaar sire, voor de gezamenlijke gesprekken die wij op dit moment delen. En ook u majesteit, ben ik dankbaar. U beiden schenkt mij een gevoel van betrokkenheid. Ik ben u dankbaar dat ik me openhartig aan u mag tonen.”

“Ja, ja meneer. Ik heb alle begrip voor uw geluk en ongeluk. Maar, vertelt u verder, meneer. Vertel toch verder.”

IN MIJN ARMEN STIERVEN ZIJ EEN VRESELIJKE DOOD
“Na enkele jaren van ongestoord geluk brak de pest in Agen uit. Ik had met mijn jonge gezin de stad moeten ontvluchten naar veiliger oorden, maar in plaats daarvan ging ik net als in voorgaande jaren de strijd aan met de verschrikkelijke pest die rondom heerste. Mijn zelfverzekerdheid die ik in Gods vertrouwen had ontvangen zorgde ervoor dat ik door de jaren heen tijdens de pestepidemieën zelf van deze vreselijke ziekte gevrijwaard bleef.
Geheel vanzelfsprekend deed ik mijn werk als geneesheer. Ik werkte dag en nacht in de onder mijn gezag gestelde ziekenzalen waar mijn patiënten lagen. Overdag bij mijn patiënten en ’s avonds en veelal ook ’s nachts in mijn apotheek, waar ik mijn kruiden extracten bereidde en in pillen verwerkte die mijn patiënten dagelijks onder de tong moesten nemen. Er was weinig tijd over voor mijn jonge gezin, dat voor mij vanzelfsprekend, gezond was, en gezond bleef.

Tot ik op een verschrikkelijke dag huiswaarts keerde en mijn allerliefste Henriëtte en mijn twee lieve kinderen ziek vond. Zij hadden zware koorts, en wat ik ook deed sire, en gelooft u mij, dat ik alles, maar dan ook alles wat in mijn vermogen lag deed om mijn gezin te redden, de ziekte van mijn lieve vrouw en kinderen deed mijn hart in tweeën scheuren.



''Ik kon hen niet genezen sire...''  
Nostradamus film (1994)

Ik, notabene ik, die zich sinds jaar en dag voor dag en dauw, van ’s morgens vroeg tot diep in de nacht met volle overgave en overtuiging in had gezet om de pestepidemieën met succes te bestrijden, zag binnen korte tijd mijn vrouw en kinderen onder de zwarte blaren en etterende puisten, ik kon hen niet genezen sire. In mijn armen en in mijn volledige aanwezigheid stierven ze alle drie een vreselijke dood. Sire. Onmenselijk verdriet maakte plaats voor woede. Woede tegenover God en de mensen. Mijn emotioneel leven was op dat moment kapot. Het lukte me niet meer me over mijn zieke patiënten te ontfermen. Hun pijn, angst en verdriet was volledig ondergeschikt geworden aan mijn persoonlijk verdriet. De verwijten die ik mezelf maakte over het feit dat het mooiste en liefste wat ik in mijn leven had gekregen niet eerder naar een veilig oord had gestuurd. Mijn zelfvertrouwen in mijn genezende behandelingen van zieken had zich door mijn levensgeluk omgevormd tot een soort arrogantie, die me tijdens mijn studietijd werd verweten. Deze zelfde arrogantie had me als vanzelfsprekend aan laten nemen dat ik en mijn gezin door God gevrijwaard werden van de pest. Sire, tijdens de pestepidemieën heb ik de lijken die ik verbrandde niet kunnen tellen. Maar, het vreselijke moment dat ik de lijken van mijn lieve vrouw en kinderen moest verbranden raak ik
nooit meer kwijt. Verscheurd door verdriet verliet ik Agen...

Het vreselijke moment dat ik de lijken van mijn lieve vrouw en kinderen moest verbranden raak ik nooit meer kwijt.

Onmenselijk verdriet maakte plaats voor woede.
Woede tegenover God en de mensen...
 

Ik wist niet waarheen, of waar naar toe. Mijn gedachten waren stil blijven staan op het moment dat mijn geliefden stierven. Ik voelde niets meer. Mijn gevoel was dood, weg. Ik had geen medelijden met de zieken die ik op mijn reis tegenkwam, ik zocht geen contact met anderen en ging waar het lot me bracht. Wroeging, wrok en zelfverwijt waren mijn begeleiders. Emoties waar ik niet mee om kon gaan. Verder was er niets dat mijn aandacht trok. Iemand moest hier voor boeten en die iemand was ik, sire.”

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!


NOSTRADAMUS IN HET KLOOSTER
GODS WIL GESCHIEDE
“Mijn eerbied voor God riep vragen op, sire. Vragen die zich als stemmen in mijn hoofd herhaalde: ‘Waarom ik, die zo zijn best deed om zieken te genezen? Waarom? Welke straf had God me toebedeeld? Waarom?’ Ik wilde niemand zien en niemand spreken. Het doel van mijn leven was ik kwijt. Ik was alles verloren. Mijn hoop, mijn verlangen, mijn liefde en mijn geluk. Ik was alles kwijt. God had me in de steek gelaten. Hij had me alleen achter gelaten. Mijn reis bracht me naar Italië, waar ik getroffen werd door de zuivere schoonheid van de natuur. De geuren, de kruiden, de bloemen en de warmte van de zon deden me voor het eerst sinds tijden weer voelen. Mijn gevoel en interesse in mijn omgeving kwamen weer bij me terug. Het zuivere van de natuur trok mijn belangstelling, maar de mensen die ik onderweg ontmoette lieten me onverschillig. Alles wat ik had geleerd tijdens mijn leven was ondergeschikt geworden aan mijn stille verdriet. Ook God was ver van me vandaan. God was uit mijn gevoel, uit mijn hart verdwenen. Mijn drijfveer, het vertrouwen in God en mensen, was ik kwijt. Evenals mijn visioenen. Ik wilde niets meer weten. Niets meer zien of horen. Het was alsof mijn ziel uit mijn lichaam was getreden waardoor ik doelloos verder reisde op zoek naar niets. Want, Sire, wat ik zocht kon ik niet vinden. Wat ik zocht was me afgenomen. Door wie? Door wat? Door God. Door mijn eigen God. God waar ik al mijn vertrouwen aan had gegeven. Altijd had ik een oprecht, zuiver vertrouwen in God gehad maar, het was weg. Ik was mijn vertrouwen in God kwijt.

Mijn eenzame gedachten herhaalde zich dag in, dag uit. Jaar in, jaar uit in eenzelfde, monotoon ritme.

Tijdens een van mijn dagelijkse wandelingen door de zuivere natuur, die mij nog enige mate van troost bood, ontmoette ik enkele monniken die hun vruchtbare land bewerkte. Op afstand blijvend keek ik naar hen. Naar hoe zij schoffelde in hun akkers en werkte aan rijk overladen vruchtbomen. Voor een moment waande ik me met Henriëtte en de kinderen in de zonovergoten velden, akkers en rijke boomgaarden. Voor even voelde ik alles als in een visioen uit het verleden terug, alles wat ik al enkele jaren mistte was voor even in mijn gevoel terug. Maar, de waarheid riep me wreed terug. Terwijl ik me dit realiseerde, brak ik in tranen uit. Tranen die in een onophoudelijke stroom over mijn gezicht liepen. Mijn verdriet was zo heftig dat ik het niet meer weg kon drukken. Ik snikte zo hevig dat de wind het geluid van mijn stille verdriet bij de werkende monniken bracht, die in de verte op het land werkten. Huilend om mijn verlies zakte ik op de grond ineen. Misschien, Sire, kon ik sterven en in het hemelrijk van God mijn lieve Henriëtte en lieve kinderen weer terugzien. Maar God had me verlaten, hij was mijn bestaan vergeten. Waarom zou God mij tot zich nemen als hij niet meer aan me dacht? ‘O, zegen van het sterven dat op het moment van helse pijn en ondraaglijk leed een verlichting is. Waarom ontvang ik uw zegen niet? Waarom is het mij niet toegestaan om te ontkomen aan dit ondraaglijk verdriet? Welke zin heeft het bestaan nog voor mij?’ Tranen rolden over mijn gezicht. Ik lag snikkend op de grond en voelde krachtige handen die me vastpakte en overeind hielpen. De sterke monniken die mijn verdriet vanuit de verte hadden gehoord en gezien waren mij te hulp gekomen. “Waarom dit verdriet, meneer? Kunnen wij u helpen of naar huis begeleiden?”


 

“Ik kan niet naar huis broeders. Ik heb geen huis, geen gezin, geen vrouw, geen kinderen. Ik heb niets meer om naar toe te gaan. Ik ben alles kwijt broeders. Alles wat ik lief had is me afgenomen. Afgenomen door God zelf, broeders. God heeft me verlaten en is me vergeten. Niemand kan me nu nog helpen.”

“Gaat u maar met ons mee meneer. Dan kunt u even tot rust komen, even tot uzelf komen. Misschien helpt het.” Sire, de gezonde, begrijpende gezichten van de monniken deden me op dat moment goed. De ultieme leegte waarin ik me bevond werd wat gevuld door hun begrip en vriendelijkheid. Zij ondersteunden mijn armen, en we wandelden gezamenlijk langs de prachtige akkers en boomgaarden. In het heuvelachtige landschap openbaarde zich het klooster waar de monniken leefden, werkten en baden tot God. De zichtbare rust van het schitterende landschap
en het rustieke klooster deden me deugd. Eenmaal binnen het klooster werd ik overvallen door een aangename koelte. Er heerste een volkomen rust. Het zachte schuifelende geluid wat je hoorde, veroorzaakt door de sandalen waar de monniken op liepen werd wreed verstoord door het geklik van de leren zolen en hakken van mijn schoenen dat door de galerij galmde. Ik geneerde me, alsof mijn aanwezigheid dit oord van rust en stilte verstoorde.

 

Anthony Van Dyck : Portret van een Monnik
Bron: www.1st-art-gallery.com

 

De monniken leidden me naar de abt van het klooster. Eenmaal binnen stond ik tegenover de eerwaarde vader die me indringend maar vriendelijk aankeek. “Gaat u toch zitten, meneer Nostradamus. Gaat u toch zitten.”
“Hoe weet u mijn naam eerwaarde vader?” “Uw faam, meneer, reist ver voor u uit. Uw naam strekt u, gelijk uw daden, tot eer. Het is bekend, meneer, dat u al enige tijd in onze landstreek verblijft. En het is bekend dat u zich heeft teruggetrokken uit het openbare leven en werk. Meneer Nostradamus, uw verdriet is ook bekend maar details ontbreken me. U verblijft hier in het klooster tot u gevonden hebt wat u kwijt bent. De orde bestaat uit boetedoening, nederigheid, dienstbaarheid, plicht en gebed.  De monniken hebben zwijgplicht. Er zijn maar enkele momenten, meneer, dat de monniken met elkaar spreken. Het lichamelijk lijden dat de monniken ondergaan is gelijk aan het lichamelijk lijden van de verlosser. Het verlicht de landstreek van het duivelse kwaad en van lichamelijke ziekten zoals de pest, meneer Nostradamus, u welbekend. Door de opoffering van de monniken is deze vreselijke ziekte aan onze streekvoorbij gegaan. Dit is onze vaste overtuiging meneer. En onze heilige plicht tegenover God en de mensen. Voor de tijd dat u bij ons verblijft leeft en eet u met ons. Daar tegenover staat dat u uit hoofde van uw functie als geneesheer de monniken, die zwaar lijden onder de zelfkastijding, verzorgt en behandelt.” “Eerwaarde Vader, u geeft me geen keus.” “Er is geen keus meneer. De keus voor u is door God zelf genomen. God heeft u hier naar toe geleid. Het is zijn wil dat u hier bent en Gods wil geschiede.” “Vergeef me, eerwaarde vader, maar mijn leven speelt me parten en het is lang geleden dat ik na heb gedacht over wat ik wil en wat ik moet. Het lijkt wel alsof ik geen wil, geen ziel meer bezit. Waardoor ik de lust en de zin van het leven ben verloren. Ik blijf eerwaarde. Ik blijf en zal me over het lichamelijk welzijn van de orde ontfermen.” “Juist, meneer Nostradamus. Juist. En God zal zich over uw zielenheil ontfermen. De monniken zullen u naar uw cel begeleiden waar u tot rust kunt komen. Morgen wordt u bij mij verwacht om tot nieuwe inzichten te komen.”

Mijn cel, Sire, was niet groter dan twee bij drie meter. Mijn bed was gemaakt van hard hout, net als het kleine tafeltje, de stoel en de kast. Boven het bed hing een crucifix en op het tafeltje lag schrijfgerij. Er stond een kaars en een kom met water. Het geheel was sober maar de eenvoud deed me goed. De monniken zorgden dat mijn valies en mijn dokterstas werden gehaald.

Eenmaal liggend op mijn slaapplaats kwam er een vredig gevoel over me, een gevoel dat ik lange tijd niet had gekend. Ik werd opgenomen in de spirituele kracht van het klooster.” “Ja, ja, meneer. Ik begin u te begrijpen, meneer. Maar al te vaak moeten wij ons neerleggen bij Gods wil. Maar al te vaak, meneer Nostradamus wil de mens anders dan de wil van God. Ik begin u te begrijpen meneer. Ik was bevooroordeeld. Ik had mijn oordeel over u al gevormd zonder een enkel woord met u te hebben gesproken. Maar, uw profetieën zijn voor mij nog steeds raadsels!
Als u zover bent met uw betoog, wil ik de waarheid over uw profetieën van u vernemen meneer. Gelijk zoals u mij over uw leven vertelt.” “Met overgave, Sire, aan uw oprechte medeleven, dank ik u voor uw begrip en wijsheid.”
“Ja, ja, meneer. Het is al goed. Gaat u toch verder.”

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!


VADER EN ZOON
“Om vier uur ’s morgens opende ik voor het eerst mijn ogen in mijn sobere cel, Sire. Het gevoel dat ik ervoer was nieuw, want mijn gevoel was al enkele jaren dood. Het was een vernieuwd gevoel dat me in zijn geheel vervulde. Het ochtendlicht kwam door het kleine vensterraam mijn cel binnenvallen. Míjn cel! Ik beleefde een vertrouwd gevoel, had de vertrouwde gedachte dat iets van mij was. Dat iets bij me hoorde, dat ik me ergens bij betrokken voelde, sire, was lang geleden. Op dat moment was het een veilige gedachte om de rest van mijn leven bij de monniken in het klooster te blijven. Voor het eerst sinds jaren had ik weer een toekomstbeeld, dacht ik weer na over de toekomst, mijn toekomst. Mijn toekomstig leven in het veilige klooster. Maar, zoals u ziet sire, was een leven van bezinning niet voor mij bedoeld. Enkele jaren ben ik bij de monniken gebleven. God had een andere bestemming voor bij bedacht. Een bestemming waar ik sinds het moment van mijn geboorte mee begaafd was. De zienersgave, sire.
De gave om het verleden, het heden en de toekomst in eenzelfde tijd waar te nemen. Maar, zoals ik u heb verteld had ik mezelf, geleid door verdriet, volledig afgesloten voor deze gave. Zoals u weet, sire, was mijn verlangen, het algemene verlangen van ieder mens; een gezin. Niet meer dan een verlangen naar de geborgenheid van vrouw en kinderen. Dat verlangen was me ontnomen door Hem zelf. Als sinds jaren leefde ik in een leegte, zonder verlangen naar de toekomst. Mijn liefde en geluk leefden in het verleden, ik was het verleden vooruit, terwijl ik dat niet wilde. Ik wenste me in het verleden terwijl God me de toekomst in leidde. Er was geen sprake van innerlijke rust voor mij, maar nu ervoer ik sinds lange tijd weer het gevoel ergens bij betrokken te zijn. Ergens bij te willen horen, deel van iets uit te maken. Het ochtendlicht vulde voor een gedeelte mijn sobere cel. En voor het eerst sinds lang realiseerde ik me dat ik glimlachte, gewoon glimlachte, zomaar omdat ik wakker was. Omdat ik leefde, Sire! Zó vaak en zó veel dagen en nachten had ik tegen de ochtend opgezien. Hoe vaak had ik niet gedacht dat het een zegen zou zijn om niet meer wakker te worden? Maar nu, voor het eerst sinds lange tijd, speelde er een glimlach rond mijn mond. Ik stond op en waste me met de kom water op mijn tafel, kleedde me aan en stapte mijn cel uit. De galerij op. Ik hoorde een bepaald geluid, dat ik nog niet herkende maar dat weldra een vertrouwd geluid voor me zou zijn. Aan het eind van de galerij opende ik een zware deur die naar de grote kapel leidde, waar ik de monniken aantrof die zichzelf kastijdden. Dit was het geluid wat ik eerder niet herkende. Nu ik het geluid met mijn ogen waar kon nemen, herkende als het zware zuchtende geluid dat ik me herinnerde van de ziekenzalen waar ik mijn behandelingen van pestlijders uitvoerde. Maar er was één verschil; tussen de veelvoudige zuchten door hoorde ik geen geweeklaag, geen gekreun van helse pijn en stervende mensen. De monniken hadden hun bovenlichamen ontbloot. De pij die ze droegen hing rond hun middel. Zittend op hun knieën kastijdden zij zichzelf met zelf gevlochten vlastouwen waarin om de 20 centimeter een grove knoop was gelegd. Zittend op hun knieën, met de ogen gesloten sloegen zij zichzelf beurtelings links en rechts rakelings op hun naakte ruggen. Zichzelf gevend en blootstellend aan hevige pijnen waardoor de landstreek, in hun overtuiging, gevrijwaard bleef voor rampspoed en ziekten. De naakte ruggen van de monniken waren rood gestriemd en de huid geschaafd. Dit was niet het geluid van menselijk leed, dit was het geluid van boetedoening en opoffering. Vanzelfsprekend schrok ik hiervan. Mijn instelling als geneesheer is mensen van hun pijn af helpen en genezen. Maar, ik realiseerde me dat het sinds tijden hun overtuiging was, dat waar zij rotsvast in geloofde. En sire, als je ergens van bent overtuigd dan is het waar. Dan is het zo, tenzij het tegendeel wordt aangetoond. Met deze gedachten liet ik de monniken achter door me uit de grote kapel terug te trekken. Wandelend door de grote galerijen die uitkeken op een prachtige, door de monniken met veel zorg aangelegde tuin ging ik op zoek naar de eetzaal. Houten tafels, geflankeerd door banken waren gedekt met een overdaad aan kannen water, wijn, boerenbrood, boter, grove worst, kaas en fruit. Een hemels maal. Ik deed me in alle vroegte te goed aan wat God de aarde had geschonken. Terwijl de monniken de eetzaal binnenkwamen groetten ze me door naar me te knikken, ik knikte volmondig terug. Enkelen glimlachte me toe, het deed hun zichtbaar plezier dat ik het me goed liet smaken. Terugdenkend aan die jaren in het klooster, sire, was het dagelijks eten en drinken een waar genot. Alles wat in het klooster op tafel kwam, kwam van de akkers, de boomgaard en het vee. Het dagelijks eten was van een overvloedige eenvoud waaraan ik me dagelijks te goed deed. Hoewel de monniken niet of nauwelijks met elkaar of met mij spraken was hun gezelschap aangenaam. Eigenlijk kwam hun zwijgplicht me goed uit. Al enkele jaren leefde ik een teruggetrokken, eenzaam bestaan waarin ik gesprekken en contacten zoveel mogelijk meed. Het kwam me heel goed uit, sire, dat de monniken een zwijgplicht hadden. Maar ik, daarentegen prees hun rijke akkers met woorden en mijn mimiek, sire. Ik leerde zonder woorden of andere
inspanningen de lichaamstaal. Iets heel bijzonders, omdat wij in ons dagelijks leven de mimiek afdoen met een eenvoudig knikje, een matige glimlach. De monniken daarentegen verstonden de kunst van de lichaamstaal; hun oogopslag en gezichtsuitdrukkingen, de waarneembare gewoontes met handen en armen, spraken hun eigen taal. Nu ik er ook aan terugdenk, zie ik de betrekkelijkheid van het gesproken woord. Het gesproken en geschreven woord, waar van wordt aangenomen dat het de belangrijkste communicatie is terwijl God de lichaamstaal, de mimiek, aan
de mens heeft gegeven. Communicatiemiddelen die over het algemeen weinig tot niet bewust worden gebruikt omdat men er het bestaan niet voldoende van kent. Het stilzwijgen van de monniken was dus geen doodzwijgen. Hun mimiek werd versterkt door hun eenvoudige geestelijkheid en werd een enkele maal onderbroken door het gesproken woord. De jaren in het klooster waren een weldaad voor mijn geestelijk welzijn. Na het ontbijt sprak een vriendelijke monnik me toe. “Meneer Nostradamus, staat u mij toe, u naar de eerwaarde vader te brengen.” “Gaat u toch zitten, mijn zoon. Neem plaats en vertel me eens, hoe is de nacht in het klooster je bevallen?” “Meer dan goed, eerwaarde vader, ondanks de hardheid van mijn slaapplaats voel ik me uitgerust, om maar te zwijgen van het heerlijke maal dat ik in de eetzaal heb genoten.” “Ja, mijn zoon. Het kloosterleven is geen eenvoudig leven, de monniken hebben een verantwoordelijke plicht op zich genomen maar het eten en drinken in het klooster is goed en overvloedig.

 

De akkers en boomgaarden zijn rijk en vruchtbaar. De monniken verbouwen alles zelf, dat wat wij niet zelf gebruiken wordt uitgedeeld aan de minder bedeelden van onze landstreek. Met uitzondering van onze zelf verbouwde en gemaakte wijnen, die in onze landstreek gretig aftrek vinden. Zo zie je mijn zoon, dat plicht en eenvoud tot de goede dingen des aarde en naar een vredig bestaan leiden. Je bent vanmorgen in de grote kapel geweest waar je de monniken in zelfkastijding aantrof. Dit heilig ritueel vindt dagelijks plaats, mijn zoon.nDagelijks kastijden de monniken zichzelf met gevlochten vlastouw. De aanblik is mogelijk onprettig, maar het doel heiligt de middelen mijn zoon. Het komt regelmatig voor dat een of meerdere monniken hieronder bezwijken, tot de dood erop volgt. Het is hier regel, mijn zoon, dat de monniken zichzelf geheel verzorgen. Het klooster beschikt over een rijke apotheek, die voor zolang je bij ons verblijft geheel tot je beschikking staat. Mocht het je ergens aan ontbreken, dan hoef je dat maar aan de monniken te vragen. Het komt hier voor, mijn zoon, dat de heilige boetedoening verder gaat dan het zelf gevlochten touw. De monniken ervaren het als een heilige plicht om zichzelf bij tijd en wijle te kastijden door het vlastouw te verwisselen voor een ijzeren smeedketting. Als geneesheer, mijn zoon, begrijp je dat deze kastijding lijdt tot ernstige
verwondingen aan schouders en rug. De heilige ceremoniële trance waarin de monniken tijdens de zelfkastijding in verkeren plaatst hen over de pijngrens heen, waardoor zij zich tot op het bot kunnen verwonden, zelfs longen en nieren kunnen kapot geslagen worden. Mijn zoon, het klooster functioneert sinds eeuwen door orde en plicht. Ik zou het dan ook op prijs stellen als je op vaste tijden de lichamelijke verzorging van de monniken op je wil nemen. Het klooster beschikt over een ziekenzaaltje dat grenst aan de apotheek. Je hebt de geneeskunst gedurende de jaren van rondzwerven niet beoefend, maar een goed dokter als jij mijn zoon, verliest zijn inzichten nooit. De discipline van de lijfelijke verzorging van de monniken zal je vaardigheid deugt doen. Bovendien zal ik dagelijks een gesprek met je hebben om je vrede met God te bevorderen. Ook heb ik vernomen dat je nogal gesteld bent op de bereiding van fijne confituren, je zou mij en de monniken een groot plezier doen als je je verfijnde recepten in het klooster wilt bereiden en je geheime recepten met ons wilt delen.” “Met alle genoegen, eerwaarde vader. Met alle genoegen zal ik me tijdens mijn verblijf voor u en het klooster inzetten.” Mijn betrokkenheid met het kloosterleven groeide met de dag, Sire. Tweemaal per dag bezocht ik het ziekenzaaltje. De kloosterlijke apotheek was een verademing voor me.
De meest uitzonderlijke kruiden en extracten, sinds eeuwen verzameld en gebruikt door de monniken en de chirurgische instrumenten waren van uitstekende kwaliteit. De reinheid, die bij de monniken vanzelfsprekend was, werd door mij nog iets aangescherpt waardoor de monniken die verpleging nodig hadden voorspoedig herstelde. Mijn dagen waren zeer prettig ingedeeld. ’s Ochtends om vier uur stond ik op, om zes uur het uitgebreide ontbijt, tussen acht en tien uur ’s morgens mijn ronde en verzorging in de ziekenzaal. Om één uur ’s middags een stevige maaltijd, wederom met dezelfde gerechten als die van het ontbijt maar aangevuld met verschillende soorten pap. Om vier uur mijn tweede ronde langs de ziekenzaal, om zeven uur ’s avonds het avondmaal waar ik me werkelijk op verheugde. Naast de vaste gerechten stonden er heerlijk gebraden vlees en spek op het menu, waar wij ons allen tegoed aan deden. Het geheel werd rijkelijk weggespoeld met de heerlijke huiswijnen. Mijn dagelijks leven was menselijkerwijs een genot, Sire. Mijn gevoel huisde nog in het verleden, maar ik lééfde en voelde me prettig. Mijn dagelijkse vrije uren vulde ik met wandelingen in de prachtige omgeving, waar ik in mijmeringen over het verleden verzonk en in stilte huilde om het verlies van mijn geliefden. In en om het klooster voelde ik me tevreden en ik voelde dan ook geen enkele behoefte om naar naburige steden of dorpen te gaan. De geborgenheid van het klooster en de vriendelijkheid van de monniken gaven me het gevoel van geborgenheid binnen mijn gezin dat ik zo miste terug. Ik had werkelijk het gevoel bij familie te zijn. Maar God, die was ik kwijt. Ik bezat alle eerbied en respect voor de Hemelse Vader maar hij was me vergeten. Ik was in het klooster zó dicht bij God maar toch zo ver van hem verwijderd. Dagelijks trad ik in gesprek met de eerwaarde vader. Deze gesprekken duurde gemiddeld twee uur en waren net genoeg om het gevoel van stilzwijgen dat in het klooster gebruik was te doorbreken. “Mijn zoon, het klooster is je erkentelijk voor je heerlijke recepten en het moet je plezier schenken mijn zoon, je confituren tijdens onze maaltijden op de tafels te zien staan.” “Ik ben trots en verheugd, eerwaarde vader, dat u en de monniken mijn confituren waarderen. Het doet me veel plezier. Veel plezier dat ik hier mag zijn.” “Hier móet zijn, mijn zoon. Het is de wil van God dat je hier bent. Hij is het die jouw stappen hier naartoe heeft gezet. Het is niet dat de Hemelse God je is vergeten, mijn zoon. Door je verdriet heb je God zélf buiten je hart gesloten. Jouw verdriet is zo groot, dat God niet meer bij je naar binnen kan. Nooit, mijn zoon, laat God een van zijn kinderen in de steek, en jouw zeker niet, mijn zoon. God heeft een belangrijk bestemmingsplan voor je. Een heel belangrijk bestemmingsplan. Maar, God heeft de mensen de vrije keus gegeven om zelf over zijn lot te mogen beslissen. Jouw vrije keus in Agen, mijn zoon, week af van het Godsplan. Dat is de reden van Gods ingrijpen en dat is wat jou uiteindelijk hier naar toe leidde om tot inzicht te komen. Laat je tranen de vrije loop en probeer te accepteren dat Gods wil geschiedde. Mijn zoon, ga, als je wilt naar onze kloosterbibliotheek, onze orde bezit eeuwenoude bijbelse geschriften waarin Gods oorspronkelijke woord terug is te lezen.

Ga naar onze bibliotheek en ga in gesprek met God, mijn zoon. Ga, met God.”

NOSTRADAMUS IN GESPREK MET GOD
“De kloosterbibliotheek, sire, bleek van onschatbare waarde. Alle bijbelse geschriften leidden terug naar de verste verten van het verleden. Alle door de Heilige Kerk verboden boeken en geschriften waren in de bibliotheek aanwezig. Naast de wandelingen buiten het klooster, was ik in mijn vrije momenten te vinden in de bibliotheek waar ik mijn studie in de Godsgeleerdheid hervatte. ’s Avonds, Sire, in de rust van mijn cel kwamen mijn herinneringen aan Henriëtte en de kinderen terug. Het waren momenten waar ik me op verheugde. In de serene rust van mijn cel kon
ik me volledig overgeven aan mijn emoties. Dan was ik weer terug in de geborgenheid van mijn artsenpraktijk, mijn astrologische adviezen, de waardering van de burgerij en de warmte van mijn gezin. Voor even was alles weer goed, tot de waarheid weer bezit van me nam en mij overduidelijk maakte dat mijn geliefden in mijn armen waren gestorven en dat ik mijn dierbaarste bezit met mijn eigen handen had verbrand. Het geluid van de brandende lichamen, de stank van verbrand vlees. Ik zal het nooit van me af kunnen zetten, nooit! Elke avond werden mijn geliefde herinneringen wreed verstoord door deze gedachten. Ik barstte in snikken uit om vervolgens uitgeput in slaap te vallen. Maar op een avond, Sire, terwijl ik in mijn cel in mijmeringen verzonken was, vond er een bijzondere gebeurtenis plaats. Rustig gezeten op mijn hardhouten stoel met armleuningen keek ik mijmerend naar de aangestoken kaars op de tafel voor me en staarde rustig naar het flakkerende kaarslicht, dat op een bijzondere wijze weerspiegelde in het rustige water van de waskom. Ik raakte licht opgewonden, sire, want in de weerspiegeling van het kaarslicht in de waskom meende ik de lieve gezichten van Henriëtte en de kinderen waar te nemen. Sire, ik wist niet wat ik zag. Ditmaal was de waarneming in het heden en niet gebaseerd op een herinnering uit het verleden. Wat ik zag was geen herinnering, het gebeurde nú, in het heden! Spanning en opwinding namen bezit van me en ik realiseerde me dat ik daardoor de waarneming verloor. De beeltenis van mijn geliefden verdween. Wat moest ik doen? Slapen kon en wilde ik niet meer. In welke spiegel had ik gekeken? Ik bracht mezelf tot rust en toen de rust in me was teruggekeerd probeerde ik de beelden opnieuw op te roepen, maar nu heel bewust door mezelf te concentreren op het kaarslicht dat zich weerspiegelde in het water van de waskom. Moest ik me richten tot de kaars of tot het water? Terwijl ik me dat afvroeg, verruimde mijn blikveld zich, waardoor ik me niet langer afvroeg wat ik wel of niet moest doen om een andere dimentie binnen te gaan. Het gebeurde gewoon. Mijn cel werd op een bijzondere manier verlicht; enerzijds door het warme kaarslicht en anderzijds door het maanlicht dat door het kleine venster in mijn cel naar binnen viel. Deze combinatie van licht weerkaatste in het water van de waskom. Ik raakte in trance. Mijn lichaam, zittend op de houten stoel, was geheel in rust. Mijn gevoel was identiek aan het licht uit de waskom. Met mijn ogen geopend verfijnde mijn zintuigen zich en ik meende een stem te horen. Was het de stem van een man, een vrouw, was het een oude of een jonge stem? Ik weet het niet, sire. Maar ik kan u zeggen, dat ik voorheen en nadien nooit meer zo’n stem heb horen spreken. De klank van de stem was niet náár mij gericht, maar ín mij gericht. Ik gaf me er volledig aan over. Volledig aan over. “Michel, Michel, waar ben je toch. Luister naar me. Ik ken toch als geen ander jouw verdriet. Michel, luister je? Hoor je me? Luister en weet dat ik van het begin der tijden tot aan het einde der tijden van je gehouden heb en dat altijd zal blijven doen. Ik ben je niet vergeten, Michel. Ik ben altijd bij je, je weet toch mijn kind dat jij je voor mij niet kan verstoppen of schuil kunt houden.” “Heer, bent U het Heer? Mijn Hemelse Vader, bent U het?”


“Ik Ben het.”
 

“Heer, is dit een droom, slaap ik? Kan ik U zien?”
“Kijk in je hart, in je gevoel, kijk om je heen naar de prachtige natuur. Je ziet me toch overal. Ik ben altijd om je heen. Hoe heb je daar aan kunnen twijfelen, mijn kind? Je had je troost bij mij moeten zoeken en niet bij jezelf. Jij weet toch als geen ander dat boosheid niets oplost?” “Vergeef me, Heer, vergeef me.” “Ik heb jou niets te vergeven, Michel, elke zoon is wel eens boos op zijn vader. Het heeft me alleen wat tijd gekost om je naar de monniken te leiden.”
“Maar, Hemelse Vader, mijn verdriet is toch terecht? Mijn vrouw en lieve kinderen zijn gestorven aan de pest, Heer. Aan de pest, een vreselijke ziekte die ik, zoals U weet, met al mijn specialistische kennis bestreed. Heer, waarom heeft U dit vreselijk leed toegestaan? Ik heb toch alle recht om verdriet en wrok te voelen?” “Dat recht heb je ook, Michel, maar ik heb je het verstand en de inzichten gegeven om te zijn wie je bent en dat vermogen heb je onvoldoende gebruikt.”
“Wat had ik dan moeten doen, Heer? Waarom heeft U niet eerder tot me gesproken?” “Michel, ik zal je alles helder laten zien. Maar, eerst neem ik je mee naar je vrouw en kinderen.” Sire, ik werd aan Gods zijde meegevoerd door een hartverwarmend licht, een lichtschijnsel dat me volledig omringde, een licht waar ik één mee werd. Het was alsof ik geen lichaam meer bezat. Er was geen zwaarte van het lichaam, het was gewichtsloos, alsof ik zweefde.

Ik vloog door schitterende kleuren van licht, waarnaast de regenboog verbleekt. Het was alsof ik door een tunnel vloog. Er was geen onder of boven maar toch voelde ik dat ik vooruit ging, ergens naar toe. Het kon toch niet waar zijn dat ik naar mijn vrouw en kinderen toeging, sire? Ik had eigenhandig hun zieke, gestorven lichamen verbrand. Zou mijn stille wens zijn uitgekomen, was dit de zoete stilte van het lichamelijk sterven? De zegen van het sterven, dat op het moment van helse pijn en ondraaglijk leed een verlichting is.

 

Had God mijn wens eindelijk verhoord en mijn ziel tot zich laten komen, zodat ik verenigd werd met het allerliefste dat ik kwijt was? O, zegen van het sterven, was dit de verlichting na het leed?

Sire, ik was verlicht, voelde me verlicht en was op weg naar het Hemelrijk van God. Ik kon niet wachten op hetgeen zich aan mij voor zou doen. De zee was kleurrijk licht. De poort naar de Hemel kon mij niet vlug genoeg open gaan.

Ik was er van overtuigd dat ik dood was gegaan, gestorven van verdriet in mijn vredige cel, bij mijn vrienden in het klooster. Hoe vreemd het ook mag klinken, Sire, ik was zó blij, zó ontzettend blij dat dit me was overkomen, dat God me niet vergeten was. Het einde van de hemelse reis kwam in zicht. Het Hemelse licht veranderde van kleur en vorm en opeens bevond ik me tot mijn grote verbazing buiten in het veld. Ik zag mijn lichaam, ik voelde mijn lichaam, mijn ademhaling en mijn hartslag. Ik voelde de grond onder mijn voeten. Ik zag gras, bloemen en planten in een prachtig landschap met een blauwe hemel en ik voelde de warmte van de zon. Ik voelde, ik leefde en ik lachte, Sire. Vanuit de verte werd mijn gelach beantwoord door kindergelach en geluiden van stemmen. Ik holde door de weilanden naar het geluid toe, dat steeds dichterbij kwam. “Michel, Michel.” Hoorde ik een mij zo vertrouwde vrouwenstem roepen.
“Michel, hier zijn we.” Ik mijn ogen en oren niet geloven, tranen van vreugde rolden over mijn wangen; vlak voor me, stond mijn liefste Henriëtte! Ik nam haar in mij armen en overlaadde haar met kussen. Ik drukte haar stevig tegen me aan, alsof ik haar nooit meer los wilde laten. Maar, ik liet haar wel los, Sire want daar voor me, tussen het gras, zaten mijn twee lieve kinderen te spelen! Ik sloeg mijn armen om hen heen en kuste ze uitbundig. Henriëtte had een mand met heerlijke dingen bij zich die we opaten. Hoewel ik niets van de situatie begreep, verzette ik me er niet tegen. Ik besefte dat dit geen gewone situatie was. Misschien was ik dood, misschien ook niet .Misschien was dit een droom of een mijmering. Als dat het was Sire, dan zou ik weldra wakker worden en zou de waarheid mij met verdriet vervullen.
Maar, het kon me niets schelen, wat er ook was gebeurd, het maakte mij niets uit. “Michel, mijn lief, dit moment met elkaar is ons door God gegeven. De Hemelse Vader heeft een andere bestemming voor jou, waar jij en jij alleen voor bent gekozen. Michel, als je eenmaal terug bent in je leven, geef dan toe aan Gods wil en laat je verdriet achter je. Je hoeft niet langer te lijden Michel. Je ziet, voelt en hoort dat het goed met ons is. Maak je geen zorgen meer mijn lief. Zodadelijk gaan wij naar de anderen en jij gaat terug naar je vrienden in het klooster.

Later, Michel, veel later kom je weer bij ons.....”

“Het was diep in de nacht, sire, toen ik besefte dat ik me in mijn cel in het klooster bevond. De brandende kaars op tafel was bijna opgebrand en ik realiseerde me dat ik uren weg moest zijn geweest. Dit alles was geen droom, dit was de werkelijkheid. Ik was enige tijd in het hemelrijk van God geweest. God zélf had me bij Henriëtte en de kinderen
gebracht. Mijn cel was vervuld met de geuren van het veld, mijn handen en mijn kleren waren doordrongen van de geur van Henriëtte en de kinderen. Ik drukte mijn handen tegen mijn gezicht om de laatste momenten van hun bestaan op die manier vast te houden. Ik kon mijn emotie niet meer de baas en barstte in snikken uit. Ditmaal niet van verdriet maar van geluk; geluk, dat ik ze alle drie nog eenmaal in mijn armen had mogen voelen van Hem. Ik viel tevreden in slaap.

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!
 

De volgende ochtend, onder het eten, keken mijn vrienden, de monniken, me op een bijzondere manier aan. Alsof er iets aan me te zien was. Ik ging mijn dagelijkse gesprek aan met de eerwaarde vader.


 

“Je bent verlicht mijn zoon. God heeft je geraakt. Je haar en baard zijn voller en grijzer. Je gezicht, je ogen zijn dieper en zachter. Je bent niet veranderd maar verdiept. God, de Hemelse Vader, heeft je verlicht en verdiept. Heb je nu vrede, Michel mijn zoon? Heb je nu vrede met God?”

“Ja, Eerwaarde Vader. God is vannacht bij me geweest en heeft tot me gesproken. Hij heeft me voor enkele uren meegenomen naar zijn hemelrijk. Naar Henriëtte en de kinderen. Ik heb ze gezien eerwaarde vader! Gezien, gesproken en gevoeld. Wij vieren waren voor enkele uren bij elkaar. Het is prachtig in de hemel, eerwaarde vader. Het is prachtig. Het is goed om te sterven maar het is nog beter om te leven, want dat is Gods bedoeling; leven om te
leven, te voelen, te spreken, te horen en te doen. Toen ik me vanmorgen klaarmaakte voor de dag zag ik dat ik een verandering had ondergaan, maar het drong niet tot me door. Nu pas, eerwaarde vader, nu pas weet en besef ik dat De Hemelse Vader me niet is vergeten. Hij was me nooit vergeten. Ik was het, eerwaarde vader, die hem buiten had gesloten.” “Mijn zoon, heb je nu het verlies van je vrouw en kinderen geaccepteerd, nu je met eigen ogen
hebt gezien dat God voor hen zorgt? Heb daar nu vrede mee, mijn zoon?” “Ik geloof het wel eerwaarde vader. Ik geloof het wel. God heeft het anders met me voor. Hij heeft een bepaalde bedoeling, die me nog niet geheel duidelijk is.”
“Heb geduld mijn zoon. God zal regelmatig tot je spreken en je de weg wijzen die jij moet gaan.” “Eerwaarde vader, is het geoorloofd dat ik in het klooster blijf om Gods plan te leren kennen, is dat geoorloofd?” “Michel, mijn zoon, ik weet als geen ander dat God jou uit ons midden wegneemt, en als die dag aanbreekt zal het zwaar zijn voor mij en de monniken je te laten gaan. Tot die dag blijf je bij ons. Wanneer die dag aan zal breken weet God alleen. Blijf bij ons, mijn zoon. Leer, studeer en begrijp dat jouw naam, Michel Nostradamus, door de tijden heen geschreven staat in het boek van de Luister. Berust mijn zoon en accepteer je bestemming.” Enkele maanden verstreken, sire.
Mijn vrienden, de monniken, zorgden goed voor me. Het ontbrak me werkelijk aan niets. De rust was weergekeerd in mij. Ik leerde en studeerde in de kloosterlijke bibliotheek en wachtte geduldig tot God me riep.”
 


 

HET BOEK VAN DE LUISTER
“Michel, ben je gereed, ben je bereid om te weten en te zien wat slechts door een enkeling waar kan worden genomen?” “Ja, Heer. Ik ben bereid om te doen wat U met me voor heeft. “ “Neem de stilte van de nacht, Michel. Je bent nu verlost van kommer, zorgen en ergernis. Geef je volledig over aan je natuurlijk instinct. Ik zal je in de toekomst laten zien. Ik zal je visioenen geven die van profetische aard zijn. Voor enkele jaren zul je zien wat ik weet mijn kind. Deze profetische visioenen hebben betrekking op de komende eeuwen, waarin grote veranderingen plaats zullen vinden. Lucifer, de drager van het licht, bezit dezelfde vrijheid van keuze, van beslissingen en van handelen als een ander. Maar zijn macht, Michel, is groot en zijn invloed is overweldigend. Ik moet hem gelijk een ander tot het uiterste laten gaan om hem tot inkeer te laten komen. Jij Michel, die de helderziende geest hebt ontvangen, zal toekomstige
gebeurtenissen waarnemen in de vorm van profetische visioenen. Je zult ze beschrijven en aan de mensen bekend maken. Ik schenk jou de zienersgave. Het vermogen om verleden, heden en toekomst in eenzelfde tijd waar te nemen. Onder het schrikbewind van de drager van het licht zal er in de toekomst zoveel onheil bedreven worden dat een groot gedeelte van de wereld gebroken en verwoest zal zijn. Koninkrijken zullen hun macht verliezen. De oorlogen en veldslagen zullen erger zijn dan ooit tevoren. Erger dan ooit zullen ook de omverwerpingen van regeringen zijn. Er zullen hevige aardbevingen zijn en grote watermassa’s. Als de drager van het licht tegen het eind der tijden niet tot inkeer is gekomen, dan zal ik handelen en zijn licht doen doven waarna een gouden tijdvak aan zal breken.
Dit alles zal ik je heel helder laten zien en zal door mij worden bijgeschreven in Het Boek van de Luister. Ben je bereid, Michel?” “Ja Heer. Ik ben bereid.” “Goed Michel, neem dan afscheid van je vrienden in het klooster. Ga terug naar Salon en vestig je daar als geneesheer en astroloog. Daar wacht een nieuwe uitdaging op je, maar het zal nooit meer
zijn zoals het is geweest. Kijk niet meer achterom, Michel. Kijk alleen naar de toekomst en romantiseer nooit meer wat je denkt. Ben je bereid Michel?” “Ja Heer. Ik ben bereid.” “Neem dan afscheid van je vrienden, mijn kind en ga....”

Zeven jaar, sire, was ik te gast in het klooster. Het afscheid van de eerwaarde vader en mijn vrienden, de monniken, viel me zwaar. Ik omarmde iedere monnik afzonderlijk en bij enkele van hen rolden de tranen over de gezondewangen. Het ceremoniële afscheid duurde lang. Ik zou ze missen, mijn vrienden de monniken. Als laatste omarmde ik de eerwaarde vader. Tranen stonden in zijn vriendelijke, wijze ogen. Ik kon mijn tranen van dankbaarheid niet langer bedwingen en liet ze de vrije loop. We hielden elkaar vast. Een kwartier, een half uur. Ik kon de eerwaarde vader niet loslaten, sire.

“Ga, Michel, mijn zoon. Ga met God. De Heer is met je.”

“Eerwaarde vader, ik weet niet wat ik ten afscheid moet zeggen. Er zijn geen woorden die aan mijn dankbaarheid uitdrukking kunnen geven. Ik ben u zoveel dank verschuldigd.” “Jij bent niemand iets verschuldigd mijn zoon. Jouw aanwezigheid hier in het klooster is voor mij een geschenk geweest. Jij, mijn zoon, bent een geschenk uit de hemel. Jij bent niemand iets verschuldigd. Alles wat geweest is, is geweest en alles dat komt, gebeurt.
De jaren bij ons in het klooster waren jouw loutering, jouw verlichting en jouw verdieping. Jouw verzoening met God. Hier, Michel, mijn zoon, neem deze kandelaar en bronzen waskom met je mee. Ze zullen je niet alleen aan ons herinneren maar van grote betekenis voor je zijn.

Plaats de schaal, tot de rand toe gevuld met water tesamen met de kandelaar op dezelfde wijze als in de cel waar je zeven jaar geslapen, gerust en gemediteerd hebt, op je schrijftafel en vertrouw op God.




Ga nu mijn zoon. Ga met God...”



 

 Rob van der Wilk, 1999


 

Episode uit:
'Nostradamus - De Waarheid'
1999

 

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!

 

Bronvermelding:
Nostradamus, John Hogue, Elmar
Nostradamus, Knut Boeser, BZZTôH
Nostradamus, Rob van der Wilk, Andromeda 
 

 


Copyright © Rob van der Wilk's Paradidakt

Het auteursrecht op de teksten en merknamen gebruikt in deze publicatie behoren toe aan: Rob van der Wilk's Paradidakt - En zijn auteursrechtelijk beschermd.

Uit deze publicatie mag niets vermenigvuldigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, internet (World Wide Web), of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, electronisch, mechanisch of virtueel.


 

 

Klik hier om te reageren op dit artikel in Rob van der Wilk's gastenboek!
 

 

Jethro
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Jethro van der Wilk: Spiritueel Medium'
Ik ben helderziend medium, en ik kijk voor jou in mijn kristallen bol. Ik ben gespecialiseerd in liefdesproblemen en relatievragen. Je kunt mij al je vragen stellen over je relatieleven, je vrienden of je familie. Als je het nodig hebt geef ik je spirituele hulp als je last hebt van sombere of eenzame gevoelens. Ik heb begrip voor je vragen en problemen. Voor zakelijk advies kun je mij ook altijd bellen. Ik heb veel ervaring met spiritualiteit en therapie door de jarenlange samenwerking met mijn vader Rob van der Wilk. Geen vraag is mij te veel. Ik ben er voor je, ook als je het even niet meer weet.

0909-8020 boxnummer 02 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 02 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Troely
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Troely v/d Wilk: Natuurlijk helderziend medium'
Bij Troely kun jij altijd je verhaal kwijt. Ze heeft veel levenservaring en voelt feilloos aan waar je behoefte aan hebt. Samen met Troely kom je tot een vernieuwd inzicht en spirituele verheldering. Bij Troely kun je terecht met  je  liefdesvragen, levensvragen of zakelijke vragen. Ook voor verwerking van verdriet en loslaten van je problemen uit je verleden.Troely legt speciaal voor jou de Lenormand Kaarten of de Tarotkaarten om te kijken wat er in de Toekomst met je gebeurt. Ze kan je helpen op jouw Levenspad. Troely is de zus van Rob van der Wilk.

0909-8020 boxnummer 03 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 03 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Sequoia
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Sequoia: Een echte Original!'
Ik ben medium, shamaan en Indiaans astrologe.
Ik leg contact met overledenen en help met traumaverwerking(volwassenen en kinderen). Ook leg ik de Tarotkaarten om in je toekomst te kijken en kan ik adviseren op het gebied van kruiden. Je kunt mij ook bellen voor opsporingszaken. Ik spreek ook Engels en Duits.

Reacties
-''Ik belde op met een dilemma en ik hing op met vertrouwen.''

0909-8020 boxnummer 04 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 04 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Tineke
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Tineke: Zuivere en spontane Top  Helderziende'
Tineke is een spontaan medium die al je vragen over liefde, werk, zaken, relaties en familie kan beantwoorden. Tineke is boeddhist en heeft veel kennis uit het Verre Oosten waarmee ze je zal helpen en ondersteunen. Tineke geeft ook energetische healingsessies tijdens jullie gesprek. Tineke voelt waar je pijn hebt en kan het daarna wegnemen door magnetisme. Zij is iemand die naar je luistert en je advies kan geven met behulp van haar pendel. Bel Tineke ook voor spirituele hulp bij het begeleiden van overledenen naar het licht. Je geheimen zijn veilig bij haar, Tineke is een oprechte helderziende die er voor je is als je haar nodig hebt...

0909-8020 boxnummer 13 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 13 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Poema Navajo
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Poema Navajo: Een ervaren Top Consulente!'
Ik ben helderziend medium, en Indiaans astrologe.
Je kunt mij al je vragen stellen, geen vraag is mij te veel.
Ik leg de Tarot om in je toekomst te kijken en leg contact met overledenen dierbaren. Ik kan je helpen met het verwerken van je verleden. Je kunt mij ook bellen voor opsporingszaken. Ik kan je adviseren op het gebied van kruiden en shamanisme. Ik ben vaak online en heb altijd een luisterend oor.

0909-8020 boxnummer 20 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 20 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Victor
Aanwezig

Consulent Paradidakt

Victor: bijzonder medium
Ik ben een helderziend medium. Ik ben gespecialiseerd in relatie, liefdes en zakelijke vragen en ik gebruik ook mijn kaarten om je vragen te beantwoorden.Je kunt mij bellen als je over je spiritualiteit, je geloof of over God wilt praten. Soms kun je twijfelen aan je geloof, twijfelen aan God zelf. Geen vraag is mij te veel, dus schaam je niet om mij vragen te stellen over je toekomst of situaties waar je nu in verkeerd. Iedereen ziet soms door de bomen het bos niet meer. Ik ben er om je weer op weg te helpen.

0909-8020 boxnummer 21 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 21 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Teruya
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Teruya: Een Boeddhistisch medium'
Heb je vragen over liefde, relatie, familie, gezin of zaken, dan kan Teruya je nieuwe inzichten geven.Teruya is een speciaal medium. Zij is Boeddistisch en kan met jou al de geheimen van het Verre Oosten delen. Teruya is de beste keus voor jou als je zoekt naar spirituele begeleiding en energetische healing. Tijdens het gesprek zal Teruya je een Oosterse energie behandeling geven waardoor je nieuwe krachten op doet en sterker en moediger je eigen verlichte pad verder zult bewandelen. Teruya zal haar pendel gebruiken bij het beantwoorden van je levensvragen. Kom tot rust en weer in je kracht door de wijze raad van Teruya.

0909-8020 boxnummer 30 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 30 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
  • Lees meer
Pieter
Aanwezig

Consulent Paradidakt

Pieter: reader en healer
Doormiddel van reading en healing, het lezen van je energie en het herstellen van deze energie, zal ik je gaan helpen. Daardoor krijg je meer lucht, meer ruimte voor jezelf en veel meer plezier. Ik maak in mijn consulten gebruik van een speciale kleuren techniek die ik zelf ontwikkeld heb. Vanuit deze kleuren ga jij jezelf helpen en vanuit deze kleuren krijg je antwoorden op diepe levensvragen, je komt in contact met je eigen helende kleuren. Je kunt mij bellen voor vragen over elk onderwerp.

0909-8020 boxnummer 31 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 31 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
Toera
Aanwezig

Consulent Paradidakt

'Toera: Sterk invoelend medium'
Toera  geeft je antwoorden waar je verder mee kunt. Meer kwaliteit en geluk in het leven. Haar specialiteiten zijn: liefde en relatie, geeft een helder inzicht in je levensproblemen. Toera is een sterk ontwikkelde  helderziende die altijd een antwoord heeft op je vragen. Om je te helpen gebruikt ze haar helderziende gave, haar Tarot kaarten en Engelenkaarten. Je kunt aan Toera al je vragen stellen over liefde, relaties, gezin, familie, werk en financiën.

0909-8020 boxnummer 32 (€ 0.90 p/m)
0904-88326 boxnummer 32 (€ 1.75 p/m)
  • Lees meer
 

Algemeen

Ram

Stier

Tweelingen

Kreeft

Leeuw

Maagd

Weegschaal

Schorpioen

Boogschutter

Steenbok

Waterman

Vissen

0909 8020 80 cpm
Spiritueel keurmerk sinds 1980

Meer dan 33 jaar ervaring in het vak is je garantie voor de beste kwaliteit.


  Beltegoed bestellen en bellen!

- 0909 nummers geblokkeerd?
- bellen vanuit het buitenland?
- koop hier je beltegoed: bestellen en bellen!

Klik hier om beltegoed te bestellen en te bellen


Welkom, 

Op deze website staat een overzicht van de spirituele specialisten die voor jou geselecteerd zijn. Allen helderziend, mediamiek of esoterisch getalenteerd. Ze maken gebruik van verschillende orakels zoals Tarot-, Lenormand- of Engelenkaarten. Sommigen hebben kennis van astrologie of leggen contact met gene zijde.

Rob van der Wilk's Paradidakt is een gevestigde naam in de spirituele en therapeutische wereld en bestaat al sinds 1980. Meer dan 33 jaar ervaring in het vak is de je garantie voor de beste kwaliteit.

Bij Rob van der Wilk's Helderziendelijn bel je helemaal anoniem. De gesprekken worden niet opgenomen.

Je hoeft niet meer op zoek naar integere Helderziende Mediums,  je kunt ze vinden op de Helderziende Lijn.

Voor een betrouwbaar antwoord op levensvragen, spiritueel advies of een luisterend oor, kun je bij deze spirituele specialisten terecht.
 

Kies voor Jezelf, kies voor de Helderziende Lijn!

xxx Jethro van der Wilk

Floormanager www.helderziendelijn.net

 Rob van der Wilk's
Helderziende Lijn
Direct contact met de betrouwbaarste Mediums!

NL:0909-8020
BE:0904-88326


Foto reading   

Nieuwe service van onze consulenten om uw consult meer mediamieke diepgang te geven. Mail voordat u uw telefonische consult  begint een foto door van u zelf of van degene waar uw vraag over gaat.   

Klik op de link 'fotoreading' die staat onder de foto van uw consulent en mail de foto gegarandeerd anoniem door.


 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Medium, Helderziende, Paralijn, Paragnost, Medium angel, Helderzienden online, astrolijn, Tarot,

kaartleggen, Spirituele bellijn, Paranormaal, Helderziendheid, Waarzegster, Toekomstvoorspellen,

 

 

Medium, Helderziende, Paralijn, Paragnost, Medium angel, Helderzienden online, astrolijn, Tarot,

kaartleggen, Spirituele bellijn, Paranormaal, Helderziendheid, Waarzegster, Toekomstvoorspellen,

 

 

Medium, Helderziende, Paralijn, Paragnost, Medium angel, Helderzienden online, astrolijn, Tarot,

kaartleggen, Spirituele bellijn, Paranormaal, Helderziendheid, Waarzegster, Toekomstvoorspellen,